Τόσο

Το φως
τόσο παρεξηγημένο
Το σκοτάδι
τόσο υποτιμημένο
Η χαρά
τόσο λανθασμένη
Η λύπη 
τόσο αδικημένη
Ο έρωτας 
τόσο μπερδεμένος
Ο φόβος 
τόσο συνηθισμένος 

Αδυναμία

Άνεμος δυνατός έξω
μα μέσα μου τον νιώθω
Τη ψυχή μου γυρεύει
κάτι θέλει να κερδίσει
-όπως όλοι-
Ας τη βρει
χαμένη από καιρό . 

Χρόνος

Περνάει αυτός ο άτιμος ταξιδευτής
Δεν σου αφήνει περιθώριο για να σκεφτείς
Με το πλήρωμα του νικητής φαντάζει
Κάθε στιγμή που ζεις αρπάζει
Την προσθέτει στο κολλάζ της ζωής
Και εσύ σιωπηλός πρωταγωνιστής
Κοιτώντας τώρα παλιές εικόνες
Σε ταξιδεύει σε παλιούς χειμώνες
Σε φοβίζει μα και σε κάνει να γελάς
Και τα δύο αξίζει πάντα να κρατάς
Πάντα να κοιτάς στο χθες
Ίσως εκεί είναι αυτό που θες

Καλοκαίρι

Θυμός ..

Ψάχνω καιρό  δυό λόγια να πώ
Μα το ρημάδι τίποτα δεν βγάζει
Πως να γράψεις και να περιγράψεις
Τον κόσμο τον χτυπημένο τον χιλιομπαλωμένο
Που όλα καταρρέουν και προς τον γκρεμό παραπαίουν
Στην Ελλάδα δεν υπάρχει πια λιακάδα
Όπου κι αν κοιτάξεις το κεφάλι σου θ'αλλάξεις
Κάθε μέρα χάνουμε την ελπίδα σαν την ηλιαχτίδα
Που χάνεται το βράδυ σαν ένα ζεστό κρεβάτι
Ενός άστεγου παιδιού μετανάστη Αφρικανού
Τη χρεωκοπία επίσημα κλειδώσαν σαν άκακα σκυλιά μας μπαγλαρώσαν
Κι εκεί που 'ρθε το καλοκαιράκι κι ο Έλληνας προσπαθεί με το μεράκι
Να ηρεμήσει πως μπορεί όταν μαθαίνει ότι οι φασίστες έχουν τρελαθεί
Για τον φονιά τον Νορβηγό τώρα θέλω να σας πω
Άλλα τίποτα δε φτάνει την θλίψη για να γιάνει
Απλά εύχομαι όταν πεθάνει ο διαόλος μαζί του να τ'απολαμβάνει
Συγγνώμη αν ξέφυγα αλλά ήταν αναγκαίο να τα έγραφα
Και μην ανησυχείτε το θάρρος να παλέψετε βρείτε
Μόνο έτσι θα τα καταφέρουμε το δίκαιο πίσω για να φέρουμε

.

Μια εικόνα από μια πολύ ιδιαίτερη βραδιά 

Αλήθειες..

Είναι αλήθεια ανούσιο να κάτσεις να σκεφτείς
Ποιός έφταιξε και τί,άκρη δε πρόκειται να βρείς
Τα πουλιά χαθήκαν πετάξαν μακρυά
Με αφήσαν μοναχό στου βράχου τη σκιά
Πραγματικά είναι ανάγκη κάπου να πιαστώ
Νιώθω σαν να πέφτω σε ατέλειωτο γκρεμό
Και εκεί που όλα είναι μαύρα
Κάτι βλέπω και γίνονται όλα άσπρα
Στου γκρεμού την άκρη
Μια γάτα βλέπω μ'ένα δάκρυ
Νιώθω να λυτρώνομαι
Σαν να αναζωπυρώνομαι
Της γάτας το όμορφο κ ανέμελο βλέμμα
Με πλάνεψε και με έσωσε απ'το τέρμα
Τώρα κάθε που βλέπω ένα γκρεμό
Κρατάω την στιγμή εκείνη σαν ένα φυλαχτό
Να με κρατάει γερό σωστό και ασφαλή
Τελικά εκείνο το συναίσθημα
Είναι αναγκαίο σε τούτη τη ζωή