Αναζητώντας το "εγώ" μου

Αναζητώντας το "εγώ" μου 

Η ψυχή μου στοιχειωμένη.

Το μυαλό μου βασανισμένο.

Δεν είναι άλλη μια απογοήτευση,

είναι ο εαυτός μου που'ναι χαμένος.

Τα βράδια μοιάζουν με δέντρα ασάλευτα,

όμως που ο χρόνος τα ρημάζει.

Κάθε που μιλώ με την ψυχή μου,

ο νους μου μπλέκεται.

Αφού λογική δεν χωράει

τί ανακατεύεται;

Οδύσσεια

Οδύσσεια

Οι δαίμονες μου παλεύουν κάθε μέρα

και συνέχεια με νικούν.

Όλο λέω πως θα τους νικήσω κάποια μέρα,
μα αυτοί απτόητοι νικούν.

Οι δαίμονες αυτοί με κουράζουν,

συνέχεια στο μυαλό μου ψιθυρίζουν.

Πώς θα τους κάνω να σωπάσουν;

Δεν ξέρω, αρκεί να πάψουν να στριφογυρίζουν.

Αλήθεια, το θέλω ως το λουλούδι το νερό.

απεγνωσμένα στην έρημο το ψάχνω,

Μια σανίδα στου πόνου τον ωκεανό,

δεν υπάρχει και μόνος μου τη φτιάχνω.

Δεν πλαγιάζω πια με τις Σειρήνες,

Τέρμα! μονάχος πρέπει να παλέψω.

Να νικήσω τα χρόνια και τους μήνες

και λευκό μαντήλι στους δαίμονες μου να σαλέψω.

Εφιάλτης

Εφιάλτης

Αλυσίδες με έχουν δεμένο

αράγε τι να περιμένω;

Η απάντηση έχει πια χαθεί

τώρα μόνος είμαι στο κελί.

Κάθε βράδυ οι σκιές μου τρώνε το μυαλό

και κάθε πρωί αυτό ξανασυλλογιέται.

Πράγματα ανούσια, χαμένα πια από καιρό.

Αποφάσεις λάθος ή σωστές, όλες τις καταριέται.

Φως εδώ ούτε για δείγμα,

μονάχα αυτό το τυχαίο ποίημα,

δείχνει τη διέξοδο για πάνω

Θέλω να βγω προτού πεθάνω.

Ο τοίχος γεμάτος αλησμόνητες θύμισες

και ο χρόνος σε περιμένει ή πάει να τρέξει;

Διάολε, ας ήταν για λίγο να μου θύμιζες

πώς ήταν εδώ κάτω προτού βρέξει.

Μα να σπάω τα δεσμά

και λεύτερος τρέχω στα σκαλιά,

φως βλέπω μετά από καιρό,

μα με βρίσκω πάλι κάτω’δω.

Χρόνος (;)

Μην ανησυχείς . Φτάνουμε. Ο Χρόνος εδώ δεν υπάρχει. Χάθηκε επειδή προκαλούσε προβλήματα. Εμ, τα ήθελε. Πώς είναι δυνατόν κάτι τόσο ελαφρύ, ανυπόστατο, ανούσιο να θέλει να γίνει θεός και να κυριεύει τα πάντα; Ο Χρόνος έχασε απ'τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν έπρεπε να ανακατευτεί με τον άνθρωπο . Μια στιγμή μέσα στο άτελειωτο κουφάρι του αρκεί να γίνει ένας αίωνας. Τί αυθαίρετος που είναι! Γι'αυτό σου λέω ηρέμησε. Εδώ είμαστε μόνοι μας. Εγώ, εσύ , οι ψυχές μας και τα γυμνά μας σώματα. Και ο Ουρανός! Πως τον ξέχασα! Αχ να ταν ο Ουρανός στη θέση του Χρόνου. Μπλέ, γαλάζιος, κίτρινος , πορτοκαλί , κόκκινος , μαύρος , πανέμορφος! Και εδώ , κάτω απ'τον ουρανό με τα χίλια χρώματα φαίνεσαι τόσο όμορφη που θέλω να κλάψω. Άσε με να σε αγγίξω , να μαι σίγουρος ότι δεν είσαι ψέμα και ότι ο Χρόνος δεν με κοροϊδεύει πάλι . Ότι ο Ουρανός μου λέει αλήθεια. Ξέρεις, νομίζω πως οι δυο μας νικήσαμε τον Χρόνο. Του άξιζε αν με ρωτάς. Αλλά πάλι , ποιός είμαι εγώ για να ξέρω και να λέω κάτι τόσο αυθαίρετο; Μήπως είμαι εγώ ο Χρόνος; Μήπως είσαι εσύ; Μήπως είμαστε εμείς; Χάος

Μια τυχαία σκέψη

Χαμόγελα ψεύτικα ή αληθινά ; 

Δεν ξέρω πια.

Η αλήθεια είναι ψέμα

Ή

Το ψέμα έγινε αλήθεια;

Η αλήθεια και το ψέμα είναι λουλούδια.

Και τα δύο αλλάζουν.

Ο καιρός θα φταίει.

Είμαστε "ελεύθεροι"..

Απομόνωση..

Μεθυσμένες ορχιδέες

Αθωότητα

Two fellow fishermen..