Η πόρτα που ανοίγει μόνο μια φορά

Έι εσύ, πού ήσουν τόσο καιρό;

Τριγυρνούσες καιρό εδώ ή τώρα εμφανίστηκες;

Σε έψαχνα καιρό αλλά δε σ'έβλεπα

Για μένα μη ρωτάς, δες και μόνος σου.

Δες πως κατέληξα,

ανήμπορος στο νεκροκρέβατο.

Ευτυχώς ήρθε εσύ.

Πάντα σκεφτόμουν την ημέρα αυτή.

Ξέρεις, ποιοί θα κλάψουν, ποιοί θα νοιαστούν.

Ευτυχώς έκλαψες και νοιάστηκες εσύ.

Μέσα στο κλάμα σου,όμως,

είδα ένα χαμόγελο.

Χάρηκα.

Έτσι το ήθελα.

Να φύγω όπως ήρθα,

μέσα σε γέλια και σε κλάματα. 

Σε δάκρυα λύπης μα και χαράς.

Πες το και στους άλλους,

πως έφυγα μα να χαμογελούν.

Έπρεπε,όμως να φύγω για να έρθεις;

Μάλλον.

Δίκιο έχεις, δεν γινόταν αλλιώς.

Πως θα βρισκόμασταν εδώ μαζί;,

Έπρεπε να φύγω για να έρθεις.

Μυστήριο του κόσμου μάλλον θα ναι,

πως απ'τον θάνατο έρχεται ζωή.

Πάρε τη θέση μου τώρα, σε παρακαλώ.

Υπηρέτησε το θαύμα αυτό.

Ήθελα καιρό να ρθεις.

Είμαι έτοιμος.

Αντίο.

Η παλέτα με τα δυο χρώματα

Γκρί μανδύα φοράνε τα βουνά,

σαν μαντήλι στο λαιμό δεμένο.

Και θαυμάζουν τη λίμνη αντίκρυ,

που κι αυτή με ουρανό είναι ντυμένη.

Και καθρεφτίζει την ασχήμια του κόσμου ολάκερου.

Σαν πέφτει ο ουρανός στη λίμνη,

σβήνει·

Καπνός γίνεται και φιλιώνει με το χρόνο.

Γκρί φωτιά απλώνεται,

και ταξιδεύει στους αιώνες,

με τη βοήθεια του ανέμου και του ήλιου·

Θαύμα.

Γκρίζο το χρώμα τ'ουρανού.

Γκρίζο το χρώμα του νερού.

Γκρίζο το χρώμα τ'ονείρου.

Γκρίζο το χρώμα τ'αποχωρισμού.

Γκρίζο το χρώμα του χειμώνα.

Γκρίζο το χρώμα της χαμένης ηλιαχτίδας.

-Τελικά τί ειναι πρωτιμότερο;

Το γκρίζο ή το μαύρο;-

Όπου κι αν κοιτάξω ,

γκρίζο.

Τουλάχιστον 

-αν με ρωτάς-

Το γκρί το βλέπεις. 

Το μαύρο σε βλέπει·

Και σε τρώει.

Προσευχή

Ας ήταν να μπορούσα το πρόσωπο μου να βρέξω

Ας ήταν όποτε πονώ με δάκρυα να ξεσπάω

Ας ήμουν τυχερός στο δακρύβρεχτο βασίλειο να τρέξω

Ας ήμουν δυνατός στα αλμυρά νερά του να αγιάσω

Ας ήσουν μια φορά μαζί μου,μαζί να πέφταμε για να σωθούμε

Ας ήσουν μια φορά να με βοηθούσες εκεί να φτάσω

Ας ήταν να μην ακούγομαι παράλογος

Ας ήμουν βροχή και ας μην ήσουν άνεμος

Αναζητώντας το "εγώ" μου

Αναζητώντας το "εγώ" μου 

Η ψυχή μου στοιχειωμένη.

Το μυαλό μου βασανισμένο.

Δεν είναι άλλη μια απογοήτευση,

είναι ο εαυτός μου που'ναι χαμένος.

Τα βράδια μοιάζουν με δέντρα ασάλευτα,

όμως που ο χρόνος τα ρημάζει.

Κάθε που μιλώ με την ψυχή μου,

ο νους μου μπλέκεται.

Αφού λογική δεν χωράει

τί ανακατεύεται;

Οδύσσεια

Οδύσσεια

Οι δαίμονες μου παλεύουν κάθε μέρα

και συνέχεια με νικούν.

Όλο λέω πως θα τους νικήσω κάποια μέρα,
μα αυτοί απτόητοι νικούν.

Οι δαίμονες αυτοί με κουράζουν,

συνέχεια στο μυαλό μου ψιθυρίζουν.

Πώς θα τους κάνω να σωπάσουν;

Δεν ξέρω, αρκεί να πάψουν να στριφογυρίζουν.

Αλήθεια, το θέλω ως το λουλούδι το νερό.

απεγνωσμένα στην έρημο το ψάχνω,

Μια σανίδα στου πόνου τον ωκεανό,

δεν υπάρχει και μόνος μου τη φτιάχνω.

Δεν πλαγιάζω πια με τις Σειρήνες,

Τέρμα! μονάχος πρέπει να παλέψω.

Να νικήσω τα χρόνια και τους μήνες

και λευκό μαντήλι στους δαίμονες μου να σαλέψω.

Εφιάλτης

Εφιάλτης

Αλυσίδες με έχουν δεμένο

αράγε τι να περιμένω;

Η απάντηση έχει πια χαθεί

τώρα μόνος είμαι στο κελί.

Κάθε βράδυ οι σκιές μου τρώνε το μυαλό

και κάθε πρωί αυτό ξανασυλλογιέται.

Πράγματα ανούσια, χαμένα πια από καιρό.

Αποφάσεις λάθος ή σωστές, όλες τις καταριέται.

Φως εδώ ούτε για δείγμα,

μονάχα αυτό το τυχαίο ποίημα,

δείχνει τη διέξοδο για πάνω

Θέλω να βγω προτού πεθάνω.

Ο τοίχος γεμάτος αλησμόνητες θύμισες

και ο χρόνος σε περιμένει ή πάει να τρέξει;

Διάολε, ας ήταν για λίγο να μου θύμιζες

πώς ήταν εδώ κάτω προτού βρέξει.

Μα να σπάω τα δεσμά

και λεύτερος τρέχω στα σκαλιά,

φως βλέπω μετά από καιρό,

μα με βρίσκω πάλι κάτω’δω.

Χρόνος (;)

Μην ανησυχείς . Φτάνουμε. Ο Χρόνος εδώ δεν υπάρχει. Χάθηκε επειδή προκαλούσε προβλήματα. Εμ, τα ήθελε. Πώς είναι δυνατόν κάτι τόσο ελαφρύ, ανυπόστατο, ανούσιο να θέλει να γίνει θεός και να κυριεύει τα πάντα; Ο Χρόνος έχασε απ'τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν έπρεπε να ανακατευτεί με τον άνθρωπο . Μια στιγμή μέσα στο άτελειωτο κουφάρι του αρκεί να γίνει ένας αίωνας. Τί αυθαίρετος που είναι! Γι'αυτό σου λέω ηρέμησε. Εδώ είμαστε μόνοι μας. Εγώ, εσύ , οι ψυχές μας και τα γυμνά μας σώματα. Και ο Ουρανός! Πως τον ξέχασα! Αχ να ταν ο Ουρανός στη θέση του Χρόνου. Μπλέ, γαλάζιος, κίτρινος , πορτοκαλί , κόκκινος , μαύρος , πανέμορφος! Και εδώ , κάτω απ'τον ουρανό με τα χίλια χρώματα φαίνεσαι τόσο όμορφη που θέλω να κλάψω. Άσε με να σε αγγίξω , να μαι σίγουρος ότι δεν είσαι ψέμα και ότι ο Χρόνος δεν με κοροϊδεύει πάλι . Ότι ο Ουρανός μου λέει αλήθεια. Ξέρεις, νομίζω πως οι δυο μας νικήσαμε τον Χρόνο. Του άξιζε αν με ρωτάς. Αλλά πάλι , ποιός είμαι εγώ για να ξέρω και να λέω κάτι τόσο αυθαίρετο; Μήπως είμαι εγώ ο Χρόνος; Μήπως είσαι εσύ; Μήπως είμαστε εμείς; Χάος